Категория: Հայերեն էջեր

ԱՌՆԵՏՆԵՐԻ ՀԱԿԱՀԱՅԿԱԿԱՆ ԽԼՐՏՈՑԸ (3)


Կովթաթարները («ադրբեջանցիները»), հակահայկական մեջբերումների իրենց  փնտրտուքի մեջ, հատուկ տեղ են հատկացնում, այսպես կոչված, «Հայերն իրենց մասին» մեջբերումներին: Այդ դեպքում էլ, ինչպես արդեն նշել եմ, ամբողջական նյութից անջատում, առանձնացնում են այն բառերը, որոնք իրենց հարկավոր են իբրև հայերի բացասական  գծերի կամ Հայաստանի թուլության ևնի «ապացույց» և ընթերցողին մատուցում մեջբերման աղավաղված տարբերակը: Անշուշտ դա հիմարություն է և ոչ գիտական մոտեցում, ոչնչությունների և փոքրոգի արարածների մոտեցում, որոնք հրաշալի գիտակցում են, որ ստեղծում են կեղծիք: Սակայն դա հաջողություն է ունենում  զարգացման մեջ հետ մնացած իրենց ցեղակիցների միջավայրում, որոնք մխիթարում են իրենք իրենց, թե թշնամիները հենց այդպիսին, ինչպես բնորոշվում են մեջբերումներում:        

 

Կեղծ մեջբերում ստեղծողները նույնիսկ դիմում են հայ պատմագիտության հայր Մովսես Խորենացուն (կովթաթարները գրում են «հայոց պատմության հայր», դե ինչ կարելի է սպասել ի բնե բութերից):

Ահա այն մեջբերումը Մովսես Խորենացուց, որը տեղադրել էին համացանցում կովթաթարները:

 

 «Отец армянской истории Мовсес Хоренаци (Моисей Хоренский) в V веке говорил о своих соплеменниках:
"-я хочу указать на жестокосердие, как и высокомерие нашего народа,...
-отвергающее благое, изменяющего истине,...
-народ строптивый и преступный,..
-ДУША, КОТОРОГО НЕ ВЕРИТ БОГУ!
-вы совершили прогневленное и в ложах ваших не принесли раскаяния
-вы заклали заклание и беззакония и уповающих на господа презрели
-поэтому найдут на вас сети того, кого вы не прознали и добыча, за который вы гонялись, сделает вас своей добычей, и вы попадете в те же сети..."»(1)

Երբ կարդացի այդ զրպարտչագիրը, լավ գիտենալով Մովսես Խորենացուն, հասկացա, թե որտեղից է վերցված կովթաթարների ստոր երևակայության այդ գլուխգործոցը: Այդ  բառակապակցությունները վերցված են, ավելի շուտ՝ առանձնացված են մեծ պատմագրի 2-րդ գրքի ՂԲ գլխից: Այդ գլխում պատմահայրը խոսում է Հայոց արքա Տրդատ Գ Մեծի մահվան մասին, որի գահակալության ժամանակ Հայաստանն ընդունել է քրիստոնեությունն իբրև պետական կրոն:  Պատմահայրը քրիստոնյա արքայի սրբությունը համեմատում է հայերի խստասրտության, ամբարտավանության և համառության հետ, երբ նրանք դեռ կռապաշտ էին:  Քրիստոնյա պատմագրի վերաբերմունքն ընդդեմ անհավատների  բնական է. ամեն մի նոր կրոն, ամեն մի նոր գաղափարախոսություն բացառում է նախորդ հավատալիքները և գաղափարները: Բոլոր հեղափոխություններն ավարտվում էին հակառակորդների բնաջնջմամբ. հիշենք անգլիական բուրժուական, ֆրանսիական մեծ, բոլշևիկյան հոտեմբերյան հեղափոխությունները, հիշենք, վերջապես, ինկվիզիցիան ևն: Մովսես Խորենացու դեպքում մենք գործ ունենք հայրենասեր պատմագրի մտքերի հետ, որն ափսոսանքով է խոսում մինչքրիստոնեական բարքերի և նրանց մասին, ովքեր դեռևս ընդդիմանում էին քրիստոնեությանը: Այս է ամբողջը: Եվ միայն կովթաթարներն իրենց առնետային էությամբ  և հայատյացությամբ կարող էին խեղաթյուրել պատմահոր խոսքերը:    

Կովթաթարները խեղաթյուրում են Մովսես Խորենացու մի հատվածը ևս ահա այս կերպ.

 «Моисей Хоренский писал об армянах (то есть называющих себя «хай»ами), что «мы ( то есть хайи) малый, малочисленный, слабый и во многих случаях, живущий под чужим господством, народ»
История Армении Моисея Хоренского.М..,1893, с.4»

 

Թավ տառերով ես ընդգծել եմ կեղծարարների հնարած բառերը: Ապացուցելու համար կովթաթարների աչառությունն ու ստորությունը, բերեմ Մովսես Խորենացու երկի ռուսերեն թարգմանության այն մասը, որտեղից քաղված են այդ անհոդաբաշխ բառերը և թավ տառերով  նշում եմ իրական և շինծու քաղվածքների տարբերությունը:

 «Ибо хотя мы и небольшая грядка, и числом очень ограничены, и обделены могуществом, и многократно бывали покорены другими государствами, но ведь и в нашей стране свершено много подвигов мужества, достойных быть письменно увековеченными».(2)

Պետք է նշեմ, որ պատմական գիտության մեջ Խորենացու այդ հատվածին շատերն են անդրադարձել (3), սակայն ոչ ոք իրեն թույլ չի տվել անտեսել «но ведь и в нашей стране свершено много подвигов мужества, достойных быть письменно увековеченными» մասը: Խորենացու այդ և նման մտքերն, իր երկրի և ժողովրդի մասին, չեն համապատասխանում  կովթաթար ստահակների հետապնդած նպատակին:

Ես ինձ թույլ եմ տալիս մի քանի խոսք ասել Խորենացու «Ибо хотя мы и небольшая грядка, и числом очень ограничены...»(«Որովհետև թեպետ մենք փոքր ածու ենք և թվով շատ սահմանափակ...») արտահայտության մասին: Պատմագիրը նկատի ունի ոչ թե հայերի սակավաթվությունը, այլ տարածված լինելը՝ ի տարբերություն բյուզանդացիների և պարսիկների:  Հայերի մեծաթվությունն ապացուցվում է նրանով, որ   IVդ. նրանց թիվն անցնում էր 4 000 000-ից.այդ մասին հաղորդում է պատմագիր Ագաթանգեղոսը: Նա նշում է, որ Հայաստանում քրիստոնեություն ընդունեցին 4 340 000 մարդ: (4) Եթե հաշվի առնենք այն պարագան, որ մ.թ. սկզբին երկրագնդի բնակչությունը 169 700 000էր (5), ապա հայերը աշխարհի մեծաթիվ ժողովուրդներից էին և կազմում էին Երկիր մոլորակի բնակչության շուրջ 3 %-ը:

Ավարտելով, ուզում եմ նշել. Մովսես Խորենացին իսկական հայրենասեր է, նա գրում է պատմությունն առանց թաքցնելու եղած թերությունները, որպեսզի հետնորդները չկրկնեն այդ սխալները և միաժամանակ գրում է Հայկ Նահապետի, Արամանյակի, Արամի, Արայի, Պարույրի, Տիգրանի, Արտաշեսի, Վաղարշակի, Արտավազդի, Տրդատի և այլոց մասին, որպեսզի հետնորդները շարունակեն նրանց փառավոր գործերը: Խորենացին գրել է իրական պատմությունը,  իր ժամանակի «բոլոր հյուսիսային ազգերի մեջ»  վեհագույն (6)   հայ ժողովրդի պատմությունը:

--------------------

1.Այս  և այլ «մեջբերումներ» տեղադրված էին userdocs.ru/literatura/3770/index.html?page=3կայքում, սակայն հիմա դրանք հեռացվել են այդտեղից, սակայն, հնարավոր է, դեռևս լինեն կովթաթարական կայքերում:

2. Мовсес Хоренаци. История Армении. Перевод с древнеармянского языка, введение и примечания Гагика Саркисяна. Ереван, «Айастан», 1990, с. 7.Պետք է նշեմ, որ Գ. Սարգսյանը Մովսես Խորենացու գործածած «թագավորությունների» բառը  թարգմանել է «պետությունների» -Ս.Կ.

3.Մովսես Խորենացու երկի այդ հատվածը մանրամասնորեն վերլուծել է Արմեն Այվազյանը  (տե՛ս Արմեն Այվազյան, Հայաստանի պատմության լուսաբանումը ամերիկյան պատմագրության մեջ, Երևան, 1998).

4.Տե՛ս Ագաթանգեղոս, ՊատմությունՀայոց, 814, 833, 835, Երևան, 1977,

Էջ 132,137:Ագաթանգեղոսը նշում է նաև, որ շատերը հակառակվում էին ընդունել  քրիստոնեությունը:

5. Տե՛ս Εγκυκλοπαίδεια Grand Larousse,  τόμος 2, Αθήνα, 2001, σελ. 251.

6.Մովսես Խորենացի, Պատմություն հայոց, Գ, ԿԸ, Երևան, 1968, էջ315:

 

Հայկական հանրագիտարանի նախկին

 ավագ գիտական խմբագիր

Սեդրակ Կրկյաշարյան

 

 

Обсудить у себя 0
Комментарии (0)
Чтобы комментировать надо зарегистрироваться или если вы уже регистрировались войти в свой аккаунт.

Войти через социальные сети:

kerkyra
kerkyra
сейчас на сайте
Читателей: 3 Опыт: 0 Карма: 1
Теги
asala hайк наhапет γενοκτονία γενοκτονία αρμενίων ιατρικά μαντελσταμ ναγκόρνο καραμπάχ «νέμεσις»... οι ελεύθερες ρίζες ουσίες τα αντιοξειδωτικά φυτικές ίνες абхазия осетия адонц айк нахапет ани армянская энциклопедия армянские мстители арцах батыев вандализм церковь великая армения венизелос галерея подонков геноцид геноцид армян в азербайджане гостеприимство армян детская кровать ереван законопроект о криминализации отрицания геноцида западная армения изобретения армян «карабахский вопрос» каро пайлан левон мелик-шахназарян лжеучёный михаил мейер макрон мовсес хоренаци музей геноцида наим бей национально-культурный геноцид ногалес операция «немезис» памятники армянской архитектуры пандухт первая христианская страна посол «азербайджана» пушкин рассказ русского офицера русский офицер светлана шмелева советский генерал сумгаит тацит уничтожение армянских рукописей фридман холокост холокост евреев яникян «ազերի» բաթըև հայկ նահապետ հերյուրանքներ պեր գարտոն տիգրան բ մեծ ցեղասպանություն
все 2 Мои друзья